Κέντρα αριστείας, η πειραματική νεύρωση της εκπαίδευσης και τα στρατόπεδα σχολικής εργασίας

Κάποιοι μαθητές και μαθήτριές μου θα δώσουν εξετάσεις (αν δεν έδωσαν ήδη, δεν ξέρω) για να περάσουν στα «κέντρα αριστείας» πρότυπα σχολεία-γυμνάσια. Γεμάτα άγχος με ενημέρωσαν ότι στις εξετάσεις αυτές εξετάζονται και στη Φυσική και ότι πέρσι είχε πέσει «φως» και «ηλεκτρομαγνητισμός».

Ακολουθώντας καθ’ όλη τη χρονιά ευλαβικά τα ΔΕΠΠΣ-ΑΠΣ και τη θεωρητική παιδαγωγική στήριξη που προσφέρει το βιβλίο του δασκάλου σε συνεννόηση με τα παιδιά αποφασίσαμε από την αρχή της χρονιάς με ποια κεφάλαια θα ασχοληθούμε, μιας και είναι ανέφικτη η διδασκαλία όλης της ύλης, όπως ακριβώς ομολογούν και οι συγγραφείς του βιβλίου. Αυτό βέβαια στην περίπτωση που ακολουθήσεις το παιδαγωγικά αποδεκτό διδακτικό μοντέλο και προτιμήσεις την εμβάθυνση, την άσκηση στην περιέργεια, στην παρατήρηση, στην κριτική σκέψη, στη συνεργατικότητα, στην ανακάλυψη της γνώσης παρά την απομνημόνευση, την επίδειξη πειραμάτων ή και καθόλου πειραμάτων (συμβαίνει κι αυτό) οπότε και βγαίνεις «καθαρός» και ίσως και να καλύψεις όλη την ύλη.  Έτσι λοιπόν προκύπτουν πολλά προβλήματα και προβληματισμοί.

Οι μαθήτριές μου και οι μαθητές μου καλούνται να εξεταστούν εφ’ όλης της ύλης της Φυσικής τη στιγμή που δεν την έχουν διδαχτεί (όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών της Ελλάδας, αν όχι όλοι). Κι έτσι κάποιοι από αυτούς δίνουν ήδη χρήματα για ιδιαίτερα στη Φυσική, προκειμένου να εξεταστούν. Κι αυτό είναι το ένα. Από εδώ βγαίνουν κι άλλα στη φόρα.

Οι 12χρονοι μαθητές γίνονται αποτιμητές της χρησιμοθηρικής, ανταλλακτικής αξίας της γνώσης: «Μα, ο ηλεκτρομαγνητισμός είναι περισσότερο σπουδαίο κεφάλαιο από το αναπνευστικό σύστημα ή το κυκλοφορικό», λένε εμφατικά και γεμάτα σιγουριά κάνοντας τον Αϊνστάιν και γενιές παιδαγωγών να στριφογυρίζουν στον τάφο τους.  ‘Η: «Α, ναι για πείτε αυτό! Κάτι τέτοιο έπεσε και πέρσι στις εξετάσεις!»Στο σπίτι οι γονείς πελάτες του εμπορεύματος με ανταλλακτική αξία «γνώση» τρελαίνονται στην ιδέα ότι τα παιδιά τους μπορεί να μην πετύχουν στις εξετάσεις εισαγωγής στα «κέντρα αριστείας» εξαιτίας μιας εμμονής σε παιδοκεντρικές – μαθητοκεντρικές αγκυλώσεις που ονομάζουν κάποιοι άχρηστοι «παιδαγωγικές προσεγγίσεις».

Αυτά που μέχρι χθες ο καταρτισμένος και ο μερακλής δάσκαλος έκανε με καμάρι και κόπο μέσα στην τάξη τείνουν να μετατραπούν σε στίγμα και ντροπή. Η εκπαιδευτική πολιτική στέλνει αντιφατικά σήματα στα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας (μαθητές, δασκάλους, γονείς) κάνοντάς τους όλους να βιώνουν «πειραματική νεύρωση» και το όλο εκπαιδευτικό σύστημα να παρουσιάζεται ως μια προσωπικότητα τύπου Τζέκιλ και  Χάιντ. Από τη μια δεν έχει αναθεωρήσει τους σκοπούς και τους στόχους της εκπαίδευσης και τα αναλυτικά προγράμματα προς την εντατικοποίηση, το ξεσκαρτάρισμα, το ντρεσάρισμα, τη μετρήσιμη αποτελεσματικότητα και τον μπιχεβιορισμό και από την άλλη όλες της οι πολιτικές ωθούν προς αυτές τις κατευθύνσεις.

Θα πει βέβαια κάποιος ότι η αναδιάρθρωση-εξάρθρωση της εκπαίδευσης βρίσκεται ακόμα στα πρώτα βήματά της και δεν έχει εξολοθρεύσει ακόμα τα αναχρονιστικά κατάλοιπα μιας κάποιας προοδευτικής και ανθρωποκεντρικής παιδείας. Σωστό. Αλλά υποψιάζομαι ότι βρίσκεται και κάτι ακόμα πιο ποταπό πίσω από αυτή την πρακτική της κυβερνητικής εκπαιδευτικής πολιτικής. Αφήνοντας τα πράγματα να σέρνονται, χωρίς η ίδια να απαγορεύσει ρητά ή έστω να ανακαλέσει τον όποιο προοδευτισμό στα πλαίσια της εκπαίδευσης, ουσιαστικά περιμένει όλο το εκπαιδευτικό οικοδόμημα να καταρρεύσει από μόνο του κάτω από το βάρος των αντιφάσεών του, των γονεϊκών διαμαρτυριών για τη μη μετρήσιμη, ανταλλάξιμη, χρησιμοθηρική αποτελεσματικότητά του, της παραίτησης των εκπαιδευτικών, πραγματικής ή και ηθικής, έτσι ώστε σαν ώριμο φρούτο να πέσει στα χέρια αρπάγων ιδιωτικών συμφερόντων, αγοραστών και πωλητών της γνώσης. Εκεί, καθοριστικό ρόλο θα παίξει η διαβόητη «αξιολόγηση».

Ύστερα το γενικό σιωπητήριο θα έχει επιβληθεί, η μεταμόρφωση του σχολείου σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας θα έχει συντελεστεί. Η εικόνα (του σχολείου, του δασκάλου, του μαθητή) και η διαχείρισή της θα είναι η ύψιστη μέριμνα της δουλειάς μέσα στη σχολική αίθουσα, κι ίσως κι έξω από αυτήν, η οποία θα έχει μετατραπεί πλέον σε ένα εξαντλητικό εργοτάξιο κοινωνικού δαρβινισμού και αποκλεισμού.

Και σε μένα και σε σένα, δάσκαλε, δεν θα έχει απομείνει παρά ο δρόμος της αντίστασης ή της παραίτησης.

IMG_0478-2

Advertisements

Μια τρίχα στον λαιμό

«Ο άνθρωπος που του έχουν αρνηθεί το δικαίωμα να παίρνει σημαντικές αποφάσεις, αρχίζει να θεωρεί σημαντικές τις αποφάσεις που του επιτρέπεται να παίρνει.» Northcote Parkinson.

Αυτό πόσταρε η συντρόφισα που όλο σε μπελάδες με βάζει και δεν μ’ αφήνει σε ησυχία με τις παρατηρήσεις της. Το ξέρω, έχει δίκιο. Οι εκλογές είναι ένα στημένο παιχνίδι συνενοχής. Συνήθως πρέπει να διαλέξεις τον δυνάστη σου. Τον βιαστή σου.

Από την άλλη, της απαντώ, οι εκλογές μπορεί να μην έχουν κηρυχτεί παράνομες, αλλά το καθεστώς κάνει τα πάντα για να τις χειραγωγήσει παρόλα αυτά.

Οι εκλογές είναι μια τρίχα, αλλά και μια τρίχα, αν σου κάτσει στο λαιμό, μπορεί και να σε πνίξει.

Θα κάνω ό,τι  μπορώ να χώσω αυτήν την τρίχα στον λαιμό τους. Με την τρελή ελπίδα να τους πνίξω.

 

ΥΓ. Τι καλά που θά’ταν να είχα διαβάσει πρώτα αυτό και αυτό . Θα είχα βγει κι από τον κόπο 🙂

Δεν υπάρχει τίποτα αστείο στην καταπίεση. Ένα μήνυμα σε αυτούς που μετατρέπουν την αντίσταση σε καθημερινό stand-up comedy.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στην ακτιβιστική κοινότητα, αντεπαναστάτες, που επιμένουν στη μετατροπή της επανάστασης και της κοινωνικής αντίστασης σε αστείο. Επιμένουν στην προσπάθειάImage τους να βρουν χιούμορ, εκεί όπου υπάρχει μόνο καταπίεση και αδικία. Επιμένουν στη μετατροπή ενός ολόκληρου αγώνα σε καθημερινό stand-up comedy.

Αυτοί οι άνθρωποι συνήθως προέρχονται από εύπορες οικογένειες, ζουν σε προνομιούχες συνοικίες και αντιμετωπίζουν την αντίσταση και τον πολιτικό ακτιβισμό ως χόμπι μερικής απασχόλησης. Αυτοί οι άνθρωποι πηγαίνουν συχνά σε καλά σχολεία …. . Αυτοί οι άνθρωποι μπορούν στην ουσία να αντέξουν οικονομικά το να μετατρέψουν την αντίσταση σε αστείο, αλλά είναι πραγματικά αστείο για ένα παιδί να πεθαίνει από την πείνα επειδή οι άπληστοι τραπεζίτες έχουν αποθησαυρίσει το σύνολο των δημητριακών;

Είναι  αντίσταση ένα αστείο για τα παιδιά αυτά που γεννήθηκαν για να πεθάνουν στα χέρια των ιμπεριαλιστικών στρατιωτικών μηχανών;

Είναι επανάσταση ένα αστείο σε όσους δεν έχουν σπίτι και κανένα εισόδημα και καμία ελπίδα;

Θεωρείται κοινωνική αντίσταση ένα αστείο για τους Αφροαμερικανούς που αντιμετωπίζονται σαν ζώα στα γκέτο;

Είναι αστείο για τις μειονότητες που κακοποιούνται από την αστυνομία σε καθημερινή βάση;

Αυτοί οι σοσιαλιστές «αστειολόγοι» πρέπει να καταλάβουν ότι ακριβώς επειδή έχουν τα χρήματα και βρίσκονται σε θέση να αναζητήσουν νυχτερινή διασκέδαση μετά τις «πολιτικές» τους συζητήσεις, ακριβώς επειδή έχουν τις κοινωνικές διασυνδέσεις να αναζητήσουν διασκέδαση, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτός είναι και ο τρόπος.

Η επανάσταση είναι μια ζοφερή κατάσταση, είναι η καρδιά της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι το ιδανικό μέρος για εκείνους που είναι έτοιμοι να πολεμήσουν για τον αγώνα με κάθε κομμάτι της ύπαρξής τους. Η αντίσταση δεν είναι για τους επαναστάτες του καφενείου, που μιλούν άσχημα για την κυβέρνηση την Παρασκευή το βράδυ, πριν από το clubbing και τη νάρκωση. Η επανάσταση είναι για εκείνους που θυσιάζουν τα πάντα στο όνομα της ανθρωπιάς, της δικαιοσύνης και της ελευθερίας.

Έτσι ας κάνετε σε όλους μας τη χάρη και να κρατήσετε τα αστεία σας για τον εαυτό σας. Κρατήστε το μισό κώλο-σοσιαλισμό σας στο σπίτι και  συνεχίστε να απολαμβάνετε τα προνόμια που η  φυλή και η κοινωνική σας θέση σας παρέχει.

Μετάφραση από