Αυγουστιάτικες ιστορίες

summer_art_camp_fun___van_gogh_s_sunflowers_floral__still_life__6bf4bc4568ae955ff03ae676a21071ba

«Εγώ είμαι αστή!» είπε και παρήγγειλε το τρίτο ποτό κοιτώντας τα πεντικιουρισμένα πόδια της. Ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά στον μεροκαματιάρη άντρα της, που σκέφτεται να αφήσει το σπίτι στην πόλη να το φάει ο τραπεζίτης και να πάει στο χωριό να σφάζει πρόβατα να τρώει αυτός και η φαμίλια του, συνέχισε όλη πανικό: «το λένε όλοι, έτσι δεν είναι; Η αστική τάξη είναι αυτή που κινδυνεύει. Θέλουν να μας εξαφανίσουν. Ποιοι; Οι Εβραίοι. Οι Αλβανοί. Οι μαύροι». Ανάβει τσιγάρο συγχυσμένη. Πώς τόλμησε να την αποκαλέσει «εργατική τάξη»; Αυτήν, που από πριν τα είκοσί της χρόνια, παιδίσκη ακόμη, γνήσιος γόνος κομματικού σωλήνα, άδραξε τις ευκαιρίες από τα μαλλιά, αναρριχήθηκε στα υπουργικά γραφεία και τις γενικές γραμματείες. Τσαμπουκιάστηκε άγρια για τη θέση με την αντίπαλο συνάδελφο και την νίκησε. «Λογοδοτώ μόνο στον υπουργό!» αναφωνεί και στο κρανίο της αντιλαλεί η «διαθεσιμότητα» των εκτός «σκληρού ΑΣΕΠ». Κάτι ψιθυρίζει για «διαδικασίες μοριοδότησης ΑΣΕΠ» φανερά μπερδεμένη ανάμεσα στη θολούρα του αλκοόλ, της αξιοκρατίας και του «μαζί τα φάγαμε» και καλά να πάθουμε. Το αμάξι θέλει σέρβις. Το παιδί τετράδια. Το μαλλί οξυζενέ νούμερο 40. Οι «λαθρομετανάστες» μαζικό πνιγμό αλά Ιταλία. Τα αλβανάκια θέλουν δικαιώματα ίδια με αυτά των ελληνόπουλων. Αν δεν τους αρέσει να πάνε από κει που ήρθαν. Και, τι έκπληξη, το δημόσιο νηπιαγωγείο ήταν ανέλπιστα εξαίρετο! Σχεδόν σαν ιδιωτικό κολλέγιο! Πιάσε ένα ουίσκι ακόμη, μπάρμαν. Το φουλάρι μου μυρίζει σανέλ.

*

«Δεν ζητώ πολλά. Μόνο σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια του ασθενούς. Ας χτυπά την πόρτα πριν μπουκάρει ο γιατρός ή η νοσοκόμα στο δωμάτιο. Και δεν θα ήταν κακό να ζητούσαν την άδεια του ασθενούς πριν οι μαθητευόμενοι μάγοι επιτεθούν με τα μάτια τους και εξετάσουν με επαγγελματική λαιμαργία τις χαίνουσες πληγές της ετοιμοθάνατης μάνας μου.» Το είπε με ένταση, σχεδόν με δάκρυα. Αυτά τα κρυφά κόκκινα δάκρυα που τσούζουν στον κρόταφο. Ο μεγαλύτερος, συνταξιούχος πια, γιατρός της παρέας αντεπιτέθηκε ακαριαία: «Ο γιατρός σώζει ζωές. Δεν έχεις δικαίωμα καν να βρίσκεσαι εκεί». «Έχεις δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους ασθενείς σου (ή μήπως πελάτες σου; δεν ξέρω)» ήθελα να πω αλλά ψιθύρισα κάτι για νοσοκομεία, σχολεία, φυλακές – στρατόπεδα. Στο ντούκου, και καλώς. Ο δακρυσμένος άνθρωπος  ζητούσε (τι άπελπις προσπάθεια, αλήθεια) να ακουστεί σε μια ομήγυρη κωφών, να γίνει κατανοητός σε μια παρέα που απλώς το μόνο που ήθελε ήταν να φάει σουβλάκια χοιρινά, να πιει λίγο κρασί και να καταπιαστεί με μια συζήτηση τρελών όπου ο καθένας μπορεί να απαντά ό,τι θέλει – ή ό,τι θέλει να καμωθεί ότι καταλαβαίνει – σε οποιαδήποτε ερώτηση. Η αντεπίθεση κλιμακώθηκε κι έγινε προσωπική, κόντευε να γίνει προσβλητική. Το δικό σου επάγγελμα είναι χειρότερο. Τέτοιοι είστε εσείς οι ……  Ο δακρυσμένος άνθρωπος απευθύνθηκε στον νεότερο γιατρό της παρέας. «Εσύ, που είσαι νέος γιατρός, τι λες;» «Δεν παίρνω θέση. Δεν μου αρέσει ο τρόπος που γίνεται η συζήτηση. Προτιμώ να δω ποδόσφαιρο. Πόσο είναι ο Ολυμπιακός;» «Μα δεν μπορεί, π ρ έ π ε ι  να πάρεις θέση. Είσαι νέος!»

*

Πόσο ενοχλητικοί μπορούν να είναι αυτοί οι άνθρωποι, άξεστοι και αγενείς, αντικοινωνικοί, χαλούν το κέφι της παρέας και σου ζητούν, με τόση αναίδεια, να δεις πέρα από τη μύτη σου, να μυρίσεις πέρα από το τζατζίκι σου και να μπεις στον κόπο έστω να ακούσεις τις λέξεις. Θα έχει μαΐστρο αύριο. Πάει το μπάνιο.

*

«Τη δουλειά του έκανε ο άνθρωπος. Να μην ελέγξει τα εισιτήρια; Να σου πω, κι εμένα αν μου λέγανε να γίνω ελεγκτής, θα γινόμουν να βγάλω και κανένα φράγκο. Τι εννοείς “δεν είναι δουλειά αυτή”; Πώς; Εσύ προτιμάς να γίνεις πουτάνα;

Advertisements

2013. Αρώματα. Οράματα

Χρονιά με τη χρονιά αποκαλύπτεται σε όλο το μίζερο μεγαλείο της η βρώμα μέσα στην οποία ζούσαμε χωρίς να είναι αφόρητη, αφού την καλύπταμε δεξιοτεχνικά με καταναλωτικά, εκλογικά, ρουσφετικά αρώματα.

Τα αγοράζαμε ακριβά  τότε που πουλούσαμε το τομάρι μας φτηνά.

Παρφουμαρισμένοι πόλεμοι, λεηλασίες , εγκλεισμοί, καταναγκασμοί το δίχτυ που μας ψάρευε σαν χάνους.

Μεθυσμένοι στα αρώματα, τοξικομανείς της πλάνης, εραστές της απάτης θάψαμε κάτω από τόνους αρωμάτων τα οράματα. Το αρωματισμένο σύννεφο έβρεξε καταστροφή. Πέσαμε από το σύννεφο. Ζαλισμένοι από την πτώση, εξαρτημένοι από το άρωμα, εξαντλημένοι από ιδέες οι μισοί από μας κοπανάμε έξαλλοι στρώματα και καναπέδες να σηκωθεί το σύννεφο της πλάνης. Να σνιφάρουμε λίγη ακόμη καταστροφή. Να κρυφτούμε και να κρύψουμε μέσα του όλη την τρομερή αλήθεια. Να την φυλακίσουμε και να φυλακιστούμε.

Άλλοι  δεν αντέξαμε την πνιγηρή μπόχα. Παραιτηθήκαμε. Πηδήξαμε από μπαλκόνια. Κρεμαστήκαμε από ταβάνια.

Κάποιοι σκάβουμε να βρούμε τα θαμμένα οράματα και κάποιοι πλάθουν με τα χέρια, μυαλό και την καρδιά τους νέα.

Οραματικό το νέο έτος!

__________

 

Μια τρίχα στον λαιμό

«Ο άνθρωπος που του έχουν αρνηθεί το δικαίωμα να παίρνει σημαντικές αποφάσεις, αρχίζει να θεωρεί σημαντικές τις αποφάσεις που του επιτρέπεται να παίρνει.» Northcote Parkinson.

Αυτό πόσταρε η συντρόφισα που όλο σε μπελάδες με βάζει και δεν μ’ αφήνει σε ησυχία με τις παρατηρήσεις της. Το ξέρω, έχει δίκιο. Οι εκλογές είναι ένα στημένο παιχνίδι συνενοχής. Συνήθως πρέπει να διαλέξεις τον δυνάστη σου. Τον βιαστή σου.

Από την άλλη, της απαντώ, οι εκλογές μπορεί να μην έχουν κηρυχτεί παράνομες, αλλά το καθεστώς κάνει τα πάντα για να τις χειραγωγήσει παρόλα αυτά.

Οι εκλογές είναι μια τρίχα, αλλά και μια τρίχα, αν σου κάτσει στο λαιμό, μπορεί και να σε πνίξει.

Θα κάνω ό,τι  μπορώ να χώσω αυτήν την τρίχα στον λαιμό τους. Με την τρελή ελπίδα να τους πνίξω.

 

ΥΓ. Τι καλά που θά’ταν να είχα διαβάσει πρώτα αυτό και αυτό . Θα είχα βγει κι από τον κόπο 🙂